Weet u wie de bloemen voor mijn man bestelt?’ vroeg Marieke.
De bloemist keek haar aandachtig aan.
‘Uw man bestelt deze boeketten niet.’
‘Hoe bedoelt u? Hij zegt altijd dat ze van hem komen.’
‘Een vrouw betaalt ervoor. Iedere keer persoonlijk.’
De bloemist haalde een oude map tevoorschijn.
‘Ze heeft me gevraagd u iets te geven als u ooit zelf hier zou komen.’
In de map zat een foto van André. Hij omhelsde een onbekende vrouw bij een ziekenhuis.
Op de achterkant stond:
‘Ik wil uw gezin niet kapotmaken. Maar u hebt het recht om de waarheid te kennen.’
‘Wie is zij?’ vroeg Marieke.
‘Haar naam is Sanne.’
Marieke vond de vrouw op sociale media. Haar laatste bericht was drie dagen eerder geplaatst. Op de foto hield Sanne een klein meisje vast.
Bij het bericht stond: ‘Vandaag is het zeven jaar geleden dat ik het kostbaarste in mijn leven verloor.’
Marieke stuurde haar een bericht.
Het antwoord kwam vrijwel onmiddellijk:
‘Ik wacht al tien jaar op dit gesprek.’
Ze spraken af in een café.
‘André was mijn man,’ zei Sanne.
Marieke verstijfde.
‘Wij waren al getrouwd voordat hij u ontmoette. We kregen een dochter. Toen ze drie was, werd ze ernstig ziek. André verdween. Hij zei dat hij de ziekenhuizen en de voortdurende angst niet meer aankon. Een paar maanden later ontdekte ik dat hij met een andere vrouw was getrouwd.’
‘Maar hij vertelde me dat hij nooit eerder
getrouwd was geweest!’
‘Hij heeft gelogen.’
Sanne haalde een foto van het meisje tevoorschijn.
‘Onze dochter is zeven jaar geleden overleden. Elk jaar stuurde ik u op haar verjaardag bloemen. Niet uit wraak. Ik wilde dat André tenminste één keer zou denken aan het kind dat hij had achtergelaten.’
Marieke ging naar huis en legde de foto voor haar man neer.
‘Hoeveel andere gezinnen heb je waar ik niets van weet?’
André werd bleek.
‘Ik wilde het verleden vergeten.’
‘Je hebt je eigen dochter vergeten?’
Hij antwoordde niet.
Marieke pakte haar spullen en vertrok naar haar zus.
Een week later belde een notaris haar. Sanne had Marieke in haar testament aangewezen als enige erfgename van haar appartement.
Bij de brief zat nog een foto.
André stond erop bij een ziekenhuiskamer, met een baby in zijn armen.
De foto was een jaar later gemaakt dan de overlijdensdatum van het meisje.
Marieke las langzaam de laatste zin van de brief:
‘Hij heeft nog een kind. En dat kind woont bij jullie.’
